NICKENIK

Nick en ik zijn twee handen op één buik.
Wij doen alles samen.
Wij eten samen.
Wij maken samen muziek.
Wij overleven samen.

Wij zitten samen in deze bunker.
Diep onder de grond.
Want de wereld is vergaan.
Denken we.
Een vulkaanuitbarsting?
Een nucleaire oorlog?
Een komeet?
Wie zal het zeggen.
Iets heel dramatisch in ieder geval.

Nick is door ‘de Andere’ meegesleurd in een bunker. Gegijzeld. Al lang. Hoe lang is onduidelijk. Hij zit er al zo lang dat hij dat niet meer weet sinds wanneer, noch waarom. Nick heeft het lastig met de Andere, die weet alles beter, is heel onvoorspelbaar en speelt altijd de baas, behandelt Nick als een stuk vuil.

Plots is Zij daar. Zij. Daar. In die bunker. Het is onmogelijk dat Zij er is, de bunker is immers hermetisch afgesloten van de buitenwereld. Alles is ineens anders met Zij erbij. Zij dringt tot Nick door en maakt de gijzeling zichtbaar. Door wie Zij is, wat ze doet, de vragen die ze stelt, zet ze de deur van de bunker op een kier.